помогите найти продолжение.

Як я ўцягнуўся
Споведзь няшчаснага,
які пачаў з кропелькі
Пачатак мне і ўспомніць цяжка,
Але я, пэўна, не зманю,
Калі скажу: на вочы пляшка
Папала рана ўпершыню.
Яшчэ гутаўся я ў калысцы,
А тата, помню, на абрус
Стаўляў "бусла", качан у місцы
І клаў здаровы сала брус.
Пасля за стол сядалі людзі,
Звычайна — татавы сябры,
І гаманілі пры пасудзе,
Гулі да позняе пары.
Калі ж іх тата спаць праводзіў,
Я браў бутэлькі з-пад стала
І ў кожнай кропельку знаходзіў —
У кожнай кропелька была!
Дык паспытаць і мне цікава!
І я — бутэльку старчаком
І тую кроплю, што сцякала,
Лавіў няспрытна языком.
Так пачатковую навуку
Прайшоў па кропельцы няўзнак
І ўжо запомніў гэту штуку
На пах, на колер і на смак.
Пазней пашырыў значна веды
У гэтай самай галіне,
Калі на лета ўсё да дзеда
Аднойчы сплавілі мяне.
І дзед сказаў мне — не наўмысна,
А каб унука чым заняць:
— Я зараз гару буду ціснуць,
А ты мне будзеш памагаць.
Каб не паперла брагу, хлопча,
Ці не ўзарвала, бог баронь! —
Як толькі ў трубцы забалбоча —
Адсоўвай хуценька агонь!..
Чыгун патроху награваўся,
І вось нарэшце даняло:
Струменьчык пары паказаўся
І ў слоік капаць пачало.
Шпарчэй, шпарчэй за капкай капка,
Пасля — цурочак забурліў...
Узяў дзед слоік далікатна
І ў шклянку змесціва адліў.
Нюхнуў, прыцмокнуў, вокам лыпнуў:
— Ну, ці ўдалася смярдзюха?
Паправіў вусы, спрытна лыкнуў
І гучна выдыхнуў: — Ху-ха!
На, паспрабуй... Не бойся, выпі!
Ну, як было мне там не ўзяць?
Які давер і гонар выпаў —
Нароўні з дзедам пробу зняць!
І на другое, помню, лета
Здымаў я пробу з першака,
І так спанатрыў дзела гэта —
Аж дзедаў бутальчык шукаў.
Калі ж падрос я і на працу
Уладкаваўся ў рэмбудтрэст —
Са сліваносымі адразу
Знайшоў агульны інтарэс.
У першы дзень фінал быў гэткі:
Падходзіць Саўка і крычыць:
— Віншуй, браток: купіў шкарпэткі!
Прашу са мною замачыць!
Назаўтра, скорчыўшы грымасу,
Сцяпан гукнуў: — Хадзем, браткі!
Каб не парваліся да часу —
Замочым новыя шнуркі!
Яшчэ праз дзень — сябры мне хорам:
— Пара табе ўжо што купіць!
Ці ты дарэшты страціў сорам —
Каб кожны дзень чужую піць?
Тады і я зрабіў пакупку...
І як найшло, дык і пайшло:
Па шклянцы лыкаў і па кубку —
Ні дня прадухі не было!
І так мне радасна бывала,
Як хто падасць каманду-кліч:
— Ну, каб хвароба нас не знала,
Кульнём, сябры! Закінем лыч!
Любіў я, мушу вам прызнацца,
Закінуць так — каб аж да дна.
Дый як стрымацца-утрымацца,
Калі усюды й скрозь — яна?!
Напрыклад, трапіў я да цёткі,
А там радня — сядзіць і п'е.
Хацеў быў кінуцца наўцёкі,
А цётка шклянку падае.
Кажу: — Мне гэтае, што ў шклянцы,
Забаранілі дактары.
— Не слухай! Брэшуць ашуканцы!
Давай, пляменнічак, бяры!
Ці мо ў гасцях табе няміла?
Прыветам грэбуеш маім?
А я ж цябе ў начоўках мыла
Яшчэ маленькага зусім!..
Зірнеш, і выцерпець не ўдасца,
І — эх, было ці не было:
Няхай усіх вас возьме трасца!
І гакнеш зразу паўкіло!..
Так і дагакаўся не жартам,
І мушу шчыра далажыць:
Каліт, неўроз і два інфаркты...
А мог бы так па-людску жыць!
Цяпер дрыжу, каб не загнуцца,
І ўсім кажу, стары піяк:
"Зусім не штука — уцягнуцца.
Задача — выцягнуцца як?"
1972

Павел Горчагов, 2 года назад
Ученик
Як я ўцягнуўся
Споведзь няшчаснага,
які пачаў з кропелькі
Пачатак мне і ўспомніць цяжка,
Але я, пэўна, не зманю,
Калі скажу: на вочы пляшка
Папала рана ўпершыню.
Яшчэ гутаўся я ў калысцы,
А тата, помню, на абрус
Стаўляў "бусла", качан у місцы
І клаў здаровы сала брус.
Пасля за стол сядалі людзі,
Звычайна — татавы сябры,
І гаманілі пры пасудзе,
Гулі да позняе пары.
Калі ж іх тата спаць праводзіў,
Я браў бутэлькі з-пад стала
І ў кожнай кропельку знаходзіў —
У кожнай кропелька была!
Дык паспытаць і мне цікава!
І я — бутэльку старчаком
І тую кроплю, што сцякала,
Лавіў няспрытна языком.
Так пачатковую навуку
Прайшоў па кропельцы няўзнак
І ўжо запомніў гэту штуку
На пах, на колер і на смак.
Пазней пашырыў значна веды
У гэтай самай галіне,
Калі на лета ўсё да дзеда
Аднойчы сплавілі мяне.
І дзед сказаў мне — не наўмысна,
А каб унука чым заняць:
— Я зараз гару буду ціснуць,
А ты мне будзеш памагаць.
Каб не паперла брагу, хлопча,
Ці не ўзарвала, бог баронь! —
Як толькі ў трубцы забалбоча —
Адсоўвай хуценька агонь!..
Чыгун патроху награваўся,
І вось нарэшце даняло:
Струменьчык пары паказаўся
І ў слоік капаць пачало.
Шпарчэй, шпарчэй за капкай капка,
Пасля — цурочак забурліў...
Узяў дзед слоік далікатна
І ў шклянку змесціва адліў.
Нюхнуў, прыцмокнуў, вокам лыпнуў:
— Ну, ці ўдалася смярдзюха?
Паправіў вусы, спрытна лыкнуў
І гучна выдыхнуў: — Ху-ха!
На, паспрабуй... Не бойся, выпі!
Ну, як было мне там не ўзяць?
Які давер і гонар выпаў —
Нароўні з дзедам пробу зняць!
І на другое, помню, лета
Здымаў я пробу з першака,
І так спанатрыў дзела гэта —
Аж дзедаў бутальчык шукаў.
Калі ж падрос я і на працу
Уладкаваўся ў рэмбудтрэст —
Са сліваносымі адразу
Знайшоў агульны інтарэс.
У першы дзень фінал быў гэткі:
Падходзіць Саўка і крычыць:
— Віншуй, браток: купіў шкарпэткі!
Прашу са мною замачыць!
Назаўтра, скорчыўшы грымасу,
Сцяпан гукнуў: — Хадзем, браткі!
Каб не парваліся да часу —
Замочым новыя шнуркі!
Яшчэ праз дзень — сябры мне хорам:
— Пара табе ўжо што купіць!
Ці ты дарэшты страціў сорам —
Каб кожны дзень чужую піць?
Тады і я зрабіў пакупку...
І як найшло, дык і пайшло:
Па шклянцы лыкаў і па кубку —
Ні дня прадухі не было!
І так мне радасна бывала,
Як хто падасць каманду-кліч:
— Ну, каб хвароба нас не знала,
Кульнём, сябры! Закінем лыч!
Любіў я, мушу вам прызнацца,
Закінуць так — каб аж да дна.
Дый як стрымацца-утрымацца,
Калі усюды й скрозь — яна?!
Напрыклад, трапіў я да цёткі,
А там радня — сядзіць і п'е.
Хацеў быў кінуцца наўцёкі,
А цётка шклянку падае.
Кажу: — Мне гэтае, што ў шклянцы,
Забаранілі дактары.
— Не слухай! Брэшуць ашуканцы!
Давай, пляменнічак, бяры!
Ці мо ў гасцях табе няміла?
Прыветам грэбуеш маім?
А я ж цябе ў начоўках мыла
Яшчэ маленькага зусім!..
Зірнеш, і выцерпець не ўдасца,
І — эх, было ці не было:
Няхай усіх вас возьме трасца!
І гакнеш зразу паўкіло!..
Так і дагакаўся не жартам,
І мушу шчыра далажыць:
Каліт, неўроз і два інфаркты...
А мог бы так па-людску жыць!
Цяпер дрыжу, каб не загнуцца,
І ўсім кажу, стары піяк:
"Зусім не штука — уцягнуцца.
Задача — выцягнуцца як?"
1972